Nieuw jaar, nieuwe kansen. Goede voornemens waarvan sommige vaak al in de eerste weken sneuvelen. Dat dieet wat je zou volgen is toch een tikkeltje te zwaar. Je hoort die reep chocola roepen vanuit de kast. Oh ja, die lag er nog van vóór de goede voornemens. En de klassieker: in het nieuwe jaar ga ik naar de sportschool! Als.... sponsor? Herkenbaar?

 

Ik heb mijn 'sportschool goede voornemen' al gestart in december. Helaas ben ik er deze maand nog niet geweest. Maar dat had andere redenen, ik heb de beste intenties om volgende week weer aan de slag te gaan. Kijken hoeveel spierpijn ik kan veroorzaken... zucht. Verder heb ik maar geen voornemens bedacht. Het vooruitzicht van 2 kids, een eigen bedrijf en het zoeken naar een nieuwe baan vind ik al uitdaging genoeg voor het eerste half jaar. De grootste uitdaging? De laatste... het vinden van een nieuwe baan.

 

Ik heb, of nou ja ons rekensommetje heeft besloten dat ik op zoek ga naar een nieuwe baan. Zo, nu dat gezegd is is de eerste stap genomen. Nu de andere 10 nog! Ik moet je bekennen, ik heb er geen zin in. Ik grijp ieder excuus aan om het nog even uit te stellen. En voordat ik eens rustig achter de laptop zit om vacatures te checken ben ik drie schoonmaakuurtjes en twee wasjes verder. Yep, typisch gevalletje van uitstelgedrag. En waarom? Nou, eh.... laat ik maar bekennen. Ik heb in geen 10 jaar gesolliciteerd en ben dus gewoon een angsthaas. 

 

Tien jaar heb ik bij dezelfde werkgever gewerkt. In verschillende functies, dat wel. Maar daar ben ik met netwerken met en via collega's in gerold. Op een gegeven moment ken je aardig wat (juiste) mensen en bouw je ook een beetje een reputatie op. En dan gaan sommige dingen je toch wat gemakkelijker af. Bovendien, het is fijn werken vanuit kennis en het feit dat ik een goede reputatie voor mezelf had opgebouwd binnen de divisie waar ik werkte hielp ook mee. Officieel eindigt mijn contract per 17 maart. Dan moet ik een nieuwe baan in het vooruitzicht hebben.. anders wordt het de WW. 

 

Daarom ben ik nu hard op zoek naar die nieuwe baan via aardig wat websites. LinkedIn, Indeed, Randstad. Nadat ik de vacatures 'ontdubbeld' heb begint het zoeken. Aantrekkelijke uren? Aantrekkelijke inhoud? Wat voor bedrijf is het? Aantrekkelijk salaris? Is het wat voor mij? Zou zou het moeten werken toch? Bij mij gaat het meer zo: zouden ze iemand voor 24 uur per week accepteren? Hmm.... ik voldoe echt niet aan de functie eisen die ze opnoemen! En hoe 'verkoop' ik dan dat ik geschikt ben voor de functie? Oké, ik heb duidelijk wat hulp nodig op dit gebied. Nu krijg ik via mijn werkgever coaching aangeboden. Heel fijn uiteraard. Erg handig met werkomgeving en portal met informatie. Alles wat ik nodig heb zou je denken.. 

 

Ik voelde me heel wat toen ik afgelopen week een belletje voor meer info over de ene vacature had gepleegd en een mailtje over een andere vacature had verstuurd. Ik heb dus nog niet eens gesolliciteerd. Laten we zeggen dat ik bezig ben met het 'selecteren' van vacatures. Wel/niet interessant/passend/haalbaar. Het is nog knap lastig om mijn gevoel daarbuiten te laten (het 'kunnen' verhaaltje) en dan ook nog het gegeven dat bijna alle vacatures voor 32-40 uur zijn. Het maakt dat wanneer ik een vacature zie voor 24-28 uur ik er meteen bovenop zit want die zijn schaars. Vervolgens moet ik mezelf weer terugfluiten en pas op de plaats maken. Eerst maar eens kijken of de vacature wel interessant is en überhaupt wel bij me past.

 

Dan zit ik nog aan de veilige kant van het zoeken naar een nieuwe baan. Ha, nog geen brief de deur uit nog geen cv verspreid. Dus ook nog geen gesprek. Dan beginnen de zenuwen pas echt te komen. Want dan moet ik kletsen, over mezelf, mijn kwaliteiten, mijn onderscheidend vermogen. Afgelopen zaterdag deden manlief en ik even een kort oefengesprekje. Hij vroeg mij wat kwaliteiten van mezelf op te noemen. Dat lukte nog aardig. En dan zegt ie: "Ik heb nog vijf andere sollicitanten gehad die hetzelfde zeiden. Wat onderscheid jou nu van de rest?" Uhm, nou.. eh.... stilte..... nog een stilte...mond vol tanden. Nou schat, dat ging geweldig! Ik ben er klaar voor.... NOT. 

Find Job
Angsthaas
Dreamjob

Kanttekening: mijn man is in tegenstelling tot mij erg goed in het zichzelf 'verkopen' in een gesprek. Hij weet heel goed wat zijn sterke kanten zijn en hoe hij deze zo kan verwoorden dat ze in het gesprek niet meer om hem heen kunnen. En dan heb ik het nog niet over de overtuigingskracht die er vanaf straalt bij hem. Daar kan ik echt nog wat van opsteken.

 

Natuurlijk vroeg ik wat volgens hem dan mijn onderscheidend vermogen is. Ik moest niet zo moeilijk denken. Denk aan alledaagse dingen die je ook toepast in werksituaties. Weer gestamel van mijn kant. "Jij bent goed in conflictoplossing, de neuzen dezelfde kant op krijgen, kalm blijven in hectische situaties." Waarop ik vervolgens antwoord dat dat veelal mijn 'mama-rol' is. "Dat kan wel zijn, maar dit is wel wie je bent en je zult dit daarom ook zo toepassen in je werk. En heb je vast ook in het verleden al zo toegepast." Puntje voor hem. Nu dus de 'verkooptechniek' nog onder de knie krijgen en we zitten gebeiteld. 

 

Het onderdeel zenuwen onder controle krijgen zal wel niet geheel lukken. En ach, het is niet zo slecht om wat zenuwachtig te zijn voor een eerste gesprek voor je eventuele nieuwe baan. Houdt je scherp zeg ik dan maar. Zolang we maar geen klotsende oksels hebben en een nat voorhoofd zitten we wel goed :-P. Bovendien ga ik er niet vanuit dat het bij de eerste sollicitatie meteen raak is. Dus na een paar sollicitaties wordt het gemakkelijker...toch? 

 

I'll keep you posted.. over mijn angsthazengedrag, mijn zenuwen en mijn persoonlijk vreugdedansje als ik een leuke nieuwe baan heb gevonden. Dan ga ik nu nog maar ff bladeren in het bos van vacatures. Papa en dochter zijn boodschappen doen en zoonlief slaapt.. alle tijd dus.