Nog eentje op mijn lijstje. Ik heb bewondering voor alle fulltime moeders en vaders. Je staat op met de kinderen, je wijdt je hele dag aan je kinderen. De meesten kiezen hiervoor en je doet het met alle liefde en plezier.  Ik heb het afgelopen zomer voor 5 weken ook mogen ervaren. Ondanks dat ik heel veel plezier heb gehad met mijn kinderen, vond ik het heel lastig om het iedere dag weer interessant te houden. Mijn dochter wil bezig gehouden worden, dus dan is het wel een uitdaging om niet iedere dag hetzelfde te doen en onze wereld niet te laten beperken door de heg van de achtertuin of de straten van de buurt. Ze wil meer, anders gaat ze zich vervelen in d'r eentje. Dus bedenk ik vaak spelletjes of help ik haar met spelen. Zij neemt de diertjes mee naar buiten, ik bedenk dat het grasveld één grote jungle is. En zo speelt mijn dochter dan weer verder. Maar dat duurt niet zo lang totdat ik weer wordt gevraagd om mee te spelen. Prima natuurijk, als er geen andere dingen op mijn to do lijstje staan voor vandaag. Juist daarom heb ik zo'n bewondering voor de fulltime moeders en vaders. Hoe doen jullie dat? Niet iedere dag hetzelfde te laten zijn? To do lijstje afwerken? Nog wat tijd voor jezelf inplannen?  Zorgen dat je er zelf niet als een slons bij loopt omdat je al weken geen tijd hebt gehad om je haren te (laten) doen en omdat dat shirtje echt nog wel een dag kan.. want ach, we zitten toch maar voornamelijk thuis. Mijn dochter is nooit een geweldige slaper geweest, dus ook toen ze alleen was had ik niet veel tijd voor mezelf op de dagen dat we met ons tweetjes waren. Mijn zoon daarentegen is een droom. Dat is dan weer een voordeel voor mijn dochter, want die krijgt dan wat meer alleentijd met mama. Maar mama.. ja, die krijgt eigenlijk geen tijd voor haarzelf. Ik hoor zo vaak moeders zeggen dat ze het heerlijk vinden om fulltime moeder te zijn en dat ze hun kinderen gaan missen zodra ze naar school gaan. Wat moeten ze nu met hun tijd?  Begrijp me niet verkeerd, ik vind het ook zeker heerlijk. Maar ik vraag me toch af: heb je dan niet af en toe dat gevoel van 'en nu ik'?  Je wilt even ongestoord tuinieren, of andere noodzakelijke dingen doen die in en rondom het huis moeten gebeuren? Ik wil graag dat onze tuin, net zoals die van de buren, er onderhouden uit ziet. Of dat de buren weer door het steegje kunnen omdat wij eindelijk de heg eens hebben gesnoeid.
Ik zou een poging kunnen wagen om te tuinieren of te klussen wanneer mijn prinsesje ook door de tuin banjert. Ware het niet dat ze dan een volle hand zwart zand in d'r mond steekt of de zojuist gesnoeide takken van de heg aankauwt en waarschijnlijk daarna met een verfkwast en een schroevendraaier in haar speelhuisje zit te spelen. 'Maar mama, ik wil helpen....' Zucht, 'ja schat dat weet ik, maar...' Zie ik het gewoon te moeilijk? Wil ik te veel? Menig moeder of vader zou zeggen dat ik niet moet zeuren maar moet waarderen wat ik heb. Ik moet ze straks al snel genoeg weer missen als ze eenmaal naar school gaan. Daarom zeg ik: respect voor alle fulltime moeders en vaders. Ik ben er denk ik dan toch niet voor in de wieg gelegd.
Helpen in de tuin
Geduld heb ik wel, maar daar zit ook een grens aan. En als mijn dochter haar kont tegen de krib gooit, dan schiet ik uit mijn slof. Ik merk dat ik ook heel graag andere dingen wil doen naast het zorgen voor mijn kroost. Volkomen normaal lijkt mij. Dus, lang leve de gastouder of kinderopvang! Heb ik nog wat tijd over voor mezelf (en het huis..en de tuin..).