Nog iemand waarvoor ik heel veel bewondering heb is mijn man. Ja, tuurlijk de meeste koppels hebben bewondering voor elkaar. Anders zou er iets niet goed zitten.. denk ik. Maar ik vind 'ons verhaal'  toch ietwat anders dan de ontmoeting in de bar of je schoolliefde waar je mee bent getrouwd/samenwoont. Zal ik het maar vanaf het begin vertellen? Ok, ik beloof dat ik het niet té lang zal maken. Hoewel het best een mooi liefdesverhaal is :-P. 

Lang geleden.... bla bla. Nee het begon met mijn backpack reis door Australië. In 2007, na een aantal weken vrijwilligerswerk in Bolivia, had ik het reisvirus te pakken en besloot ik om het jaar erop naar Australië te gaan. In januari, mooie maand want daar is het nu zomer. Ik begon in Sydney en reisde zo met verschillende reisgenoten langs Canberra, Melbourne, Adelaide over de Nullarbor naar Perth. Van daaruit zou ik verder gaan naar Darwin, Cairns en weer terug naar Sydney in 7 maanden. Mijn terugvlucht stond ergens in augustus gepland. 

In Perth raakten mijn zuurverdiende euro's op en moest ik werk zoeken. Het verblijf daar werd dus al iets langer. Samen met twee andere meiden kwamen we via een uitzendbureau terecht bij een bedrijf dat isolatiemateriaal maakte en verpakte. Uh ja,... lopende band werk inderdaad. Maar hé, het verdiende lekker! We wisselden onze auto uit tussen de shifts door.. en wegens geldgebrek ook de werkschoenen (ieeeh!!!). Je moet er wat voor over hebben toch?

Na een paar weken had mijn toekomstige man eindelijk alle moed verzameld om een gesprek aan te knopen (sorry schat, hoort bij het verhaal) en me op een date te vragen. Al kletsend kwamen we erachter dat ik eigenlijk in een veel te duur hostel overnachtte en dat hij en een vriend van hem (geen louche praktijken hoor!) nog een paar slaapkamers over hadden en dat ik en de meiden wel bij hun in konden trekken. Scheelde ons dure overnachtingen en zouden we de huur verdelen. Prima dus. Het was iedere dag veel te gezellig met ons allen, biertjes in de achtertuin, muziek aan, feestjes af en toe. Wel de ultieme 'Aussie' ervaring. Zo leerden we elkaar beter kennen en tja.. nou, de rest is geschiedenis. 

Ik had echter nog wel de rest van mijn trip gepland en zou in Cairns met een vriendin naar Sydney reizen. Dus toch een afscheid. Op deze manier kwamen we er wel beide achter dat het geen suffe vakantieliefde was. Dus in plaats van in augustus naar huis te vliegen boekte ik in Sydney mijn ticket om. Ik reserveerde ook een extra stoel naast me in het vliegtuig. In november gingen we samen naar Nederland. 

Voor het besluit wat hij toen had genomen heb ik enorm veel respect. Hij liet zijn leven in het relaxte Australië achter en verruilde het voor het kneuterige regeltjesland Nederland. Zou ik dat kunnen? Uhm... ..... ....
De eerste cultuurshock die hij in ons koude Kikkerlandje kreeg was Zwarte Piet. Waaat? Maken jullie jezelf zwart om een verhaaltje in stand te houden?! Haha, hmm.. ja, daar is inmiddels al heel wat media aandacht aan besteed. De meningen zijn verdeeld. 
De tweede cultuurshock was het toch wel erg platte land. Onderweg naar huis, toen nog Groningen, zag hij geen enkele heuvel, laat staan een berg. Nee schat, het is een plat land. Daarom fietsen we ook zoveel, we hebben geen heuvels om tegenop te vechten en alle dorpjes en steden zijn tegen elkaar aangeplakt. Dus qua afstanden minimaal vergeleken bij Australië. En zo zouden er nog veel meer van dit soort momenten komen. 

Nederlander worden

Omdat mijn man van plan was hier te blijven moest hij zich melden bij de Vreemdelingenpolitie. Je krijgt dan een tijdelijke verblijfsvergunning zodat je aanvraag voor een verblijfsvergunning bij de IND kunt indienen. Als deze eenmaal loopt mag je in het land verblijven totdat zij uitspraak hebben gedaan.

The struggle is real.. zonder ons gezamenlijke doorzettingsvermogen was hij al lang terug geweest in Australië. Ik moest een vast contract regelen (bij mijn eerste baan ever als groentje), een minimaal inkomen en dan heb ik het nog niet gehad over de euro's die we hebben besteed om hem een verblijfsvergunning te krijgen, 'in te burgeren' en uiteindelijk te naturaliseren zodat hij een Nederlands paspoort kon aanvragen. Om je een beeld te geven, in 2015 is hij eindelijk genaturaliseerd. 

Daarom is mijn bewondering zo groot. Door dik en dun is hij in Nederland gebleven en hebben we de ene tegenslag na de andere getrotseerd en in de tussentijd een leven samen opgebouwd. We zijn getrouwd in 2011, en in 2015 is onze dochter geboren. 

En ik ben trots op hem omdat hij zich tussen de stugge Nederlanders toch een weg gebaand heeft en zijn plekje heeft gevonden. Ook al stoeit hij nog wel eens met de Nederlandse taal, hij houdt vol.

Ik heb een diep respect voor het besluit wat mijn man genomen heeft. Zijn ouders, familie en vrienden achterlaten in een land aan de andere kant van de wereld. 

Natuurlijk zijn er momenten, vooral de feestdagen, dat hij zijn ouders en familie enorm mist. Dan is er Skype, maar dat is natuurlijk niet hetzelfde als een echte knuffel. Gelukkig zien we zijn ouders gemiddeld eens per jaar. Hier of in Australië.

Bewondering voor mijn man

 Helemaal nu er kleinkinderen zijn is het gemis nog groter. We skypen daarom iedere zondag en alles en iedereen kletst door elkaar. Mijn dochter wil namelijk ook van alles laten zien en zwaaien, want het blijft interessant dat grandpa en grandma op televisie zijn. Het moet een onbeschrijflijk gevoel zijn als je niet even langs kunt komen om je kleinkinderen een knuffel te geven. 

Nu zijn we al weer 10 jaar verder. 10 jaar ons leven geleefd in Nederland. Niet alles was gemakkelijk en zonder zorgen, maar alle hokjes zijn nu eindelijk aangevinkt. Immigreren, Nederlander worden, een gezin vormen en als sluiter zijn rijbewijs opnieuw halen. Ja, ook dat kon niet even overgeschreven worden. Mijn man moest lessen volgen (gelukkig niet veel) en theorie en praktijk examen doen. Alles was precies op tijd afgerond om mij vervolgens met spoed naar het ziekenhuis te rijden voor de geboorte van onze zoon. 

Als ik hem dan zie met de kinderen heb ik een glimlach op mijn gezicht. Rennen, vliegen en spelletjes doen met de oudste. 's Avonds voor het naar bed gaan verhaaltjes lezen, even gek doen en liedjes zingen. Australische liedjes natuurlijk, want cultuur is belangrijk! Kriebelen en knuffelen met de jongste. Een man met een groot, warm hart die heerlijke bearhugs geeft. Wat ben ik blij dat ik deze Aussie heb meegenomen!

Soms komt hij na een lange dag werken thuis en zegt dan: 'Ik fietste over de brug over de snelweg, staarde in de verte en dacht bij mezelf... het is toch ongelooflijk dat ik hier woon!' En dat maakt me blij, want dat betekent dat hij nog steeds gelukkig is in dit stugge, koude kikkerlandje.