Somige ouders zijn gezegend met kinderen die al snel doorslapen. Oh wat ben toch een potje ik jaloers geweest op die ouders, tot voor kort. Voor mijn gevoel had ik ieder idee in ieder boek geprobeerd. En voor sommige kinderen werkt het, maar voor ons kleine zonnetje... ach, lees en huiver!
1. Handje vasthouden totdat ze slaapt en je hand dan vervangen door een knuffel 
Dat was onze eerste poging nadat ik haar niet meer half voedend in bed kon leggen. We bleven net zo lang zitten met onze arm over de bedrand in de hare totdat we vrijwel zeker wisten dat ze sliep. De eerste keer trokken we onze hand nog gewoon weg. Maar naar een tijdje kon je haar niet meer voor de gek houden, dus vervingen we onze hand voor een knuffel. Toen we vonden dat het anders moest probeerden we..
2. Rommelen op de gang buiten haar slaapkamer
Dat was iets wat de pedagoog voorstelde. Ja, inmiddels waren wel al dik 9 maanden aan het knoeien en uitproberen. Dan moesten we de deur open laten zodat ze ons wel kon horen. Af en toe ook even laten weten dat we er waren. Eh.., ja dat ging niet echt van een leien dakje natuurlijk. Ons prinsesje was het daar niet mee eens en wilde ons toch wat dichter in de buurt hebben. We hebben het wel 2 weken volgehouden hoor. Langer dus dan de magische 3 dagen waar mensen het over hebben. Drie dagen heb je nodig om verandering teweeg te brengen, nou niet dus. Next...
3. Steeds verder van het bedje af gaan zitten
Been there, done that. Het leek een tijdje goed te gaan. Zolang ze me nog maar kon zien was alles prima. Ze checkte ook regelmatig of ik er nog zat hoor! Ja, ze had het allemaal wel in de gaten. Maar zodra we eenmaal zover waren opgeschoven dat we bij de deur waren (het was dan nog steeds stil) en we er maar aan dachten om op te staan en naar beneden te lopen, zat mevrouw weer rechtop in bed. We konden weer overnieuw beginnen. Ook dit hebben we lang genoeg volgehouden zodat er een verandering op zou kunnen treden, maar helaas geen resultaat. Wat nu?
4. Heen en weer, op en neer
Ook een suggestie van de pedagoog. Misschien kunnen we haar 'gecontroleerd' laten huilen en steeds een paar minuten meer tussen het terugkomen en sussen. Nu, dat 'gecontroleerd'  huilen was bij ons hysterisch krijsen. Ik zou zweren dat de hele buurt mee kon genieten. Wat een slechte ouders daar op nummer 24 zullen ze wel gedacht hebben. Dit hebben we niet zo lang geprobeerd, ik kon het niet over mijn hartje verkrijgen (softie). Toch maar weer terug naar de pedagoog.
5. Droomvoeding inbouwen en weer uitfaseren
Ja, dat klinkt misschien een beetje raar. Waarom zou je eerst een extra voeding gaan inbouwen om hem vervolgens weer uit te faseren? Maar, die droomvoedingstijd bepaal jij, dus niet je kind. En je kind is dan nauwelijks wakker als je zijn of haar fles in de mond drukt. Hierdoor sloeg ze 1x wakker worden over omdat ze al weer een volle buik had. Dit was één van de eerste dingen die wel werkte bij onze dochter! Om 23.00 uur ging één van ons naar boven met een flesje waardoor ze in ieder geval nog weer 2 uurtjes doorsliep. Soms wel drie! Maar daarna was het wel weer raak..
doorslapen
6. Check: heeft ze misschien oorproblemen?
Mijn man opperde eigenlijk al een hele tijd om contact op te nemen met een slaapkliniek. En daar kom je alleen met een doorverwijzing van de huisarts. Dus, op naar de huisarts. Die verwees ons echter niet door naar een slaapkliniek, maar wel naar de KNO arts. En ja, BINGO! Onze arme drommel had vocht achter haar trommelvliezen. Het kostte de arts slechts een luttele 10 seconden om die diagnose te stellen. Zo stonden wij dus bij de balie om een afspraak te maken om buisjes in haar oren te laten aanbrengen. Gelukkig, nog een maand volhouden dan is ze verlost. Oh, wat voelden wij ons slechte ouders!! Ze was bijna 1,5 jaar oud en nooit hadden we hieraan gedacht. Eenmaal met buisjes was het inslapen wat gemakkelijker. Niet zozeer dat we er zo bij weg konden lopen, maar het duurde minder lang. Fles in bed, liedje zingen en ze sliep al snel. Maar goed, dit ging voornamelijk over het inslapen.. nu nog het doorslapen. Want al die tijd werd ze ook 's nachts meerdere malen wakker. Soms wel 2 uur lang. Wat deden wij?
7. Kind tussen jullie in laten slapen
Tja, dat is ook een oplossing. Co-sleeping alleen dan niet in een apart bedje maar gewoon tussen jullie beiden in. Want je wilt toch niet op je geweten hebben dat je kind het bed uit rolt. En daar lig je dan. Jij op de ene rand (30cm) van het bed, hij op de andere rand en je kind met gespreide armen tussen jullie in. Dit geeft overigens een enorme boost aan je seksleven... NOT. Maar goed, wat je er al niet voor over hebt om allemaal een beetje slaap te krijgen. Er moet ook nog brood op de plank komen en als een zombie accepteren ze je vooralsnog niet op het werk. Echter.. dit kon ook niet eeuwig duren...
8. Naast het bed van je kind gaan zitten
Op een gegeven moment hebben mijn man en ik afgesproken dat ik de nachtdiensten zou doen. Mijn baan was iets minder hectisch dan de zijne. Hij trok het gewoon echt niet meer om bij onze dochter aan het bed te gaan zitten, en zeker niet voor 2 uur! Hij is zo iemand die dan zelf niet meer in slaap kan komen. Daardoor maakte hij soms korte nachtjes van maar 3 uurtjes slapen. Want dochterlief werd dan om 2.00 uur wakker tot een uur of vier. Maar mijn man was dan zo klaarwakker dat hij vervolgens maar naast mij in bed ging liggen,.. het nieuws lezen op zijn telefoon. Of een goed boek.  Daarom ging ik dus maar 'gezellig' 2 uur lang aan het bed van ons kind zitten. Ach, zoals ik al zei. Je hebt er wat voor over. Zeker als op die manier de lieve, niet chagrijnige, vrede in huis kan worden bewaard.
9. Beneden in het campingbedje laten krijsen
Zou dat werken? Dat is ook het enige wat we hiermee gedaan hebben. We hebben het nooit geprobeerd. Het werkt misschien voor sommigen onder ons, maar die kaatste me zo tegen de borst dat ik het zelfs niet overwogen heb. En mijn man gelukkig net zo. Blij toe achteraf, want ze zou niet zijn gaan slapen met die oorproblemen (ja dat was in die tijd). Het had het waarschijnlijk alleen maar erger gemaakt.
10. Matrasje voor jou naast het bed van je kind
In 2017 raakte ik zwanger van ons tweede kindje. In het begin zat ik nog wel naast het bedje van onze dochter, maar op een gegeven moment trok ik dat niet meer. Ik had zelf ook hard mijn slaap nodig. We hebben daarom een matras geleend van een vriendin (die had over) en deze naast het bed van onze dochter gelegd. Inmiddels werd ze meestal nog maar 1, hooguit 2 keer wakker per nacht. Zodra ze wakker werd, kroop ik met kussen uit ons bed en nestelde ik me op het matras naast haar bedje. Zo hoefde ik alleen maar mijn hand uit te steken om haar op haar gemak te stellen en kon ik er zelf bij blijven liggen. Hoefde ik die imiddels zware buik ook niet meer op te tillen. Bijkomend voordeel voor de weekenden, ze sliep uit! Als ze dan om 4.00 uur wakker werd dan kroop ze bij mij op het matras en sliep ze heerlijk verder tot een uur acht. Ja, voor ons is dat uitslapen! En dit heb ik zo volgehouden totdat ik in het ziekenhuis belandde met gescheurde vliezen. Pas toen ging ze doorslapen!! Dus een bonus: zorg dat je een tweede (of derde..) kind krijgt. Het leek alsof er een knop om ging bij haar. In eens sliep ze door! Halleluja!
Iedereen is anders
Nu claim ik natuurlijk niet dat dit echt de 10 beste manieren zijn. Daarin is ieder gezin anders en ieder kind is anders. Dat weten we hopelijk allemaal wel. Het enige wat ik eigenlijk wil zeggen is dat je uiteindelijk het beste dicht bij je eigen principes kan blijven. Doen wat goed voelt voor jou en je kind. Daarom heeft het bij ons uiteindelijk gewerkt.
Toch laten huilen..
Overigens.. dat inslapen hebben we toch opgelost met laten huilen.. Gelukkig kon ze toen nog geen broertje wakker maken. De eerste dagen gilde ze 45 minuten en dat werd langzaam minder (bij mij). Mijn man is een beetje strenger, daarbij probeer ze niet zoveel. Hem lukte het dus in 15 minuten de eerste keer. Hij heeft haar dus voornamelijk naar bed gebracht die eerste week. Totdat ik, de softie, het wat beter kon handelen. Ja, zo gaat dat bij ons thuis. Ik ben de softie, degene die moeilijk nee kan zeggen en heel streng kan zijn. Ik kan het wel, maar die grens is heel hoog. Af en toe wordt deze bereikt en dan weet ons prinsesje ook heel goed dat ze bij mama dan ook de limit heeft bereikt. Daddy is wat strenger, niet eens zo heel streng, maar vergeleken met mij lijkt het een enorm verschil. Maar ze luistert wel sneller! Ach... zo is het toch vaak bij papa's en mama's. Mijn vader hoefde ook maar 1x met zijn bulderstem te roepen en we waren alweer in het gareel :-P. Ze wordt overigens wel weer vaker wakker, maar deze keer zijn het nachtmerries. De arme schat! Ook hier komen we wel weer doorheen ;-).