Zo zit ik hier dan, in het ziekenhuisbed vijf passen van mijn kleine mannetje vandaan die aan allerlei slangetjes en buisjes ligt en die eindelijk is gaan slapen. Ik tik dit overigens om 23.18 uur.. omdat ik ook even mijn hart moet luchten. 

 

Het begon met snotteren en wat koortsig op zondag. Ach, grieperig, het gaat rond. 's Nachts kwam daar ook overgeven bij. Hebben we ook allemaal wel eens meegemaakt, denk je ook niet meteen wat van. Maandagochtend toch nog steeds koortsig en overgeven. Dan maar even een dagje thuishouden van de gastouder. In de box spelen ging nog wel een beetje.  's Avonds was het al wat minder. We hebben je zus nog wel opgehaald op de fiets, want volgens ons was het nog steeds een verkoudheidje. Hij was wel wat kortademig, maar als je hoofd vol zit met snot en al het andere ook meedoet met de algehele malaise, dan is dat nog niet al te vreemd.

 

Dinsdagavond sloeg echter de twijfel toe. Het leek wel of hij echt moeite had met ademhalen. En het drinken was ook mondjesmaat (eten hadden we al gelaten). 40 graden koorts, daar schrokken we wel van. Hap bellen of aankijken? We kijken het aan.. 's Ochtends was de koorts nog steeds net zo hoog. Nu heb ik maar wel de huisarts gebeld. 11 uur konden we terecht. Als de dokter dan de stethoscoop tevoorschijn haalt vinden we het beide wel prima. Maar wanneer de doc zegt dat hij nog even een apparaatje gaat halen, .. slaat bij mij wel de bezorgdheid toe. Dat hebben we nog niet eerder meegemaakt zo'n apparaatje. Het is een apparaatje om de hartslag en saturatie te meten, er is dus wat ernstigs aan de hand.

 

Ik krijg uitgelegd dat hij in één van de longen wat hoort en dat de kortademigheid niet te maken heeft met een griepje. Mijn zoon ademt werkelijk twee keer zo snel om de zuurstof rond te kunnen pompen. Voor de duidelijkheid. Een kind van zijn leeftijd ademt ongeveer 40 keer per minuut. Hij deed een extra rondje, 80 keer per minuut. En daarom had de dokter het vermoeden dat hij een longontsteking heeft. De ambulance werd gebeld en wij werden even naar een andere kamer gebracht waar ik ook even kon bellen. Sterk blijven mama, alles op een rijtje houden en manlief informeren.

 

Eenmaal op de kinderafdeling van het St. Antonius in Nieuwegein werd hij meteen nogmaals onderzocht en werd hetzelfde geconstateerd. We krijgen een aparte kamer, omdat hij koorts heeft. Mijn kleine mannetje wordt meteen aan de zuurstof gelegd. Wat een gevecht! En dan ook nog zoutoplossing en neusdruppels, nog meer gillen. Ik krijg een brok in mijn keel. Nee, sterk blijven mama. Je zoon heeft je nodig nu. 

 

Daddy is er gelukkig ook heel snel. Die had de schrik er ook flink in zitten. En ons mannetje maar kermen, die arme ziel. Hij ziet er echt slecht uit. Zeker niet onze vrolijke lachebekkie van een paar dagen geleden. Na een tijdje lukt het hem toch om wat te slapen. Manlief is inmiddels vertrokken om een tas voor mij te pakken en onze dochter op te halen en om vervolgens meteen terug te rijden naar het ziekenhuis. Samen Chinees eten terwijl ons kleine mannetje even wat slaap pakt. 

 

Onze dochter is erg onder de indruk van alle slangetjes en weet zich niet zo goed een houding te geven. Ze vind het maar niks om haar broertje zo te zien en begint bijna te huilen. Oh... slik!! Nee.. sterk blijven mama. Je dochter heeft je nodig. Om half acht gaan ze naar huis. Mijn meisje is zo moe, eigenlijk zijn we allemaal moe. 

 

Tijd dus voor de avondvoeding. Met voor en na wegen constateert de zuster dat hij verre van genoeg drinkt. Dat had ik d'r zo ook wel kunnen vertellen. Volgens de weegschaal 25 ml. Dacht dat het nog wel iets meer was, maar in ieder geval problematisch genoeg dat ze besluiten dat ze een sonde gaan inbrengen. Omdat de dokter het erg druk heeft vraagt de zuster mij of ik wil helpen. Natuurlijk help ik (mijn zoon) graag. Ik zou ook eens nee zeggen en even nadenken wat dat emotioneel met mij doet. Maar daar is het nu te laat voor. En eigenlijk had ik moeten zeggen, wacht maar even, want hij sliep net. Maar ja, het zou nooit een goed moment zijn.

 

Na een uur van gillen, krijsen, trappelen, slaan, overgeven en huilen zit de sonde erin en is mijn mannetje weer een beetje gekalmeerd. Hij heeft er wel last van en spuugt nog een paar mondjes. Ik had voortijds al gekolfd. Ik kon kiezen, een fles geven of via de sonde. Aangezien een fles wel kalmerend werkt is dat de beste optie. Maar ook daarvan gaan er nog heel wat mondjes weer uit. En hij blijft maar kermen en ik blijft maar mijn uiterste best doen om te sussen. Zingen, wiegen, neuriën.. niets helpt.... totdat ik over zijn voetjes ga wrijven en zijn beentjes. Dan eindelijk... de oogjes worden zwaar en hij valt in een diepe slaap.

 

22.15 uur en je hoort alleen het zuurstofapparaat. Sterk blijven mama,... nee. Nu mag ik eindelijk alle emoties eruit gooien. En in het schemerdonker laat ik mijn tranen de vrije loop. Nu mag ik eindelijk snotteren, even een emotionele breakdown hebben. Even alle mogelijke scenario's in mijn hoofd de revue laten passeren om dergelijke gedachten vervolgens heel snel te bannen van mijn hoofd. Anders maak ik mezelf gek. Inmiddels is het 00.00 uur. Met dikke en vermoeide oogjes zit ik achter mijn laptop. Oh ja, mijn nieuwe laptop. Een vroeg verjaardagscadeautje van mijn lieven man, ouders en schoonouders. Die verjaardag.. die vieren we nog wel een keer, als iedereen weer 100% de oude is.

Kleine man