Laten we nog even verder gaan op de nostalgische toer. Vroeger! Het is een feit, ik wordt oud ;-). Nu dat ik zelf kinderen heb denk ik met regelmaat terug aan mijn eigen kindertijd. In alle opzichten.

Gisteren was het zo'n heerlijke 'wet time table' dag. Het is werkelijk geen moment droog geweest voor een korte wandeling. En laat onze dochter nu net een buitenkind zijn. En als ze niet naar buiten kan, nou dan mogen we flink wat uit de kast trekken om haar te vermaken. Ja, dat buiten zijn heeft ze van haar mama. Ik wordt ook een beetje gek als ik de hele dag binnen moet zitten. Gelukkig voor ons is er sinds kort een indoor speelhal in de buurt: Play-in Utrecht. Ideaal voor dit soort dagen. Onze dochter ging helemaal los. Wij overigens ook, want een tweejarige laat je nog niet zo snel in haar eentje door het immense speeltoestel rennen tussen al die grote kids. Ach, scheelt weer een ochtendje in de sportschool!

Toen het daddy's beurt was om achter haar aan te rennen en ik mijn jongste slapend aan de tiet had kon ik even mijmeren over vroeger. Voor zover ik me kan herinneren hadden wij dit soort speelhallen in deze omvang namelijk niet. Of we gingen er niet naar toe, dat kan ook natuurlijk. Ik weet nog wel dat er overdekte speeltuinen waren, maar toen was ik al wat ouder. Maar daar hadden ze ook vooral veel attracties, niet zoals je hier je kind los kan laten en ze kunnen klimmen, glijden, springen, rennen, kruipen totdat ze een ons wegen. In het midden van dit alles staan de tafeltjes en stoeltjes, zitzakken, schommelbanken etcetera voor de ouders en grootouders zodat ze hun kroost wat in de gaten kunnen houden. Er is een bar waar je drinken kunt halen en eventueel snacks, een broodje of een warme hap. En aan het einde van de middag neem je je kind uitgelaten en uitgeteld weer mee naar huis, klaar voor bed. Hadden we dat in de jaren '80 en '90 ook? 

Of worden we nu als ouders als 'lui' afgeschilderd door de vorige generatie? Omdat zij vroeger wel tenten met ons gingen bouwen op dit soort dagen of complete racebanen door het hele huis legden. Of gewoon simpelweg wel met de kids naar buiten gingen gewapend met een paraplu, een regenpak en kaplaarzen. Af en toe denk ik wel eens, waar is onze fantasie gebleven. De fantasie die wij weer doorgeven aan onze kinderen, die hen leert dat je heel veel kunt bereiken zolang je maar al je opties verkent. Inventief zijn, je hersenen gebruiken voor out of the box denken. Misschien is dit wel heel vergezocht, maar we leven wel in een maatschappij waar veel 'kant en klaar' is en daar issie weer 'gemak dient de mens'. Laten we niet vergeten af en toe zelf ook te spelen. Vinden niet alleen onze kinderen leuk, het is ook leerzaam. En het trekt onze aandacht eens van die telefoon weg of van de tv waar toch niets interessants op te zien is.

Bovendien kom je de volgende dag of na het weekend uitgerust op je werk omdat jij even alles kon vergeten, want je hebt met duplo gespeeld :-P. Je bent weer klaar voor de start en met een frisse blik en out of de box denken kun je er weer een weekje tegenaan. Helemaal nu de donkere maanden eraan komen. Opstaan in het donker.. en soms thuiskomen in het donker. Leuk is anders.

Met de komst van die donkere maanden is ook de tijd van buitenspelen aardig ingekort. Als ik mijn dochter ophaal van de gastouder rond een uur of vijf dan wil ze graag nog even buiten spelen. Totdat het eten op tafel staat vind ik dat prima. Maar nu met dit gure weer verkiest ze met enige tegenzin binnen boven buiten. 'Mama, koud. Brrrrrrr..' zegt ze dan. Vervolgens speelt ze een half uurtje en dan begint het gejengel. Niet alleen omdat ze niks meer kan bedenken, ook omdat ze moe is. Tja en dan is de tv toch een handig 'redmiddel' hoor. Hup, Disney Junior aan en ze is weer afgeleid. Na het eten kijk ik vaak gezellig mee. Zitten we saampjes op de bank. Er wordt nog wel eens gewisseld tussen Baby TV, (wat één en al felle kleuren is en zo vaak herhaald word dat het pijnlijk is voor je hersenen) Pebble en dus Disney Junior. Ceebeebies (Brits) komt ook nog aan bod. Op iedere zender is een favoriete tekenfilm, behalve Pebble Tv, nou ja.. uhm.. dat is mama's favoriet haha! 

Op Pebble komen tekenfilms voorbij, ja je raadt het al, die van vroeger zijn. Alfred J. Kwak, Dommel, Boes Boes, De Troetelbeertjes (in een nieuw jasje dat wel) en nog veel meer. Heerlijke nostalgie. Mijn dochter vind er niks aan. Het kleurgebruik in de tekenfilms is ouderwets te noemen. Alfred J. Kwak is aardig vaal geel vergeleken met De Puppy Vriendjes die van het scherm af knallen op Disney Jr. Maar qua details wint Alfred het! Niet dat mijn dochter daar wat om geeft. Ik vind het af en toe wel lollig om weer eens te kijken En jij vast ook wel! Ik moet dan toch even terugdenken aan de Grote meneer Kaktus Show of de Droomshow uit mijn tijd. Oef.. ik wordt oud.
Gelukkig is de achterliggende gedacht niet veel veranderd. Nog steeds zit er een boodschap in de tekenfilm die gaat om vriendschap, respect of een ander onderwerp die belangrijk is voor je kind om spelenderwijs te leren.

Ook zo'n ding van tegenwoordig, vroeger had ik pas een mobiele telefoon toen ik 16 was! Tegenwoordig zie ik kinderen van de helft van die leeftijd al met een telefoon. Hoe (a)sociaal, is dan mijn mening. Vroeger fietsten we naar elkaar toe of belden we met de huistelefoon om af te spreken. We werden op de fiets terug naar het huis van de andere afgeleid door de mogelijkheid om hutten te bouwen in het veld of het bosje (5 bomen) waar we een boomhut gingen bouwen of verstoppertje gingen spelen. Nu bellen we niet eens meer maar appen we alleen (ja, schuldig helaas...) omdat we eigenlijk geen tijd hebben om te bellen want we zijn druk met iets anders of tegelijkertijd aan het Facebooken. Aan de andere kant als we dan gestrand waren ergens.. was een telefoon wel erg handig geweest. Zucht.. noem me maar oud(erwets). Maar ik mis mijn telefoon niet als ie weer eens wordt vergeten op het nachtkastje. Of ik helemaal zonder kan? Dat moet ik nog eens uitproberen. Voor nu vind ik af en toe onbereikbaar zijn ook wel lekker. Dan is mijn tijd helemaal voor mijn gezin of mezelf. 

Ik ben benieuwd naar, wanneer de tijd daar is, op welke leeftijd onze kinderen met een telefoon rondlopen. Hopelijk kan ik een beetje aan mijn principes vasthouden ondanks de sociale druk! Maar 16 jaar zullen we nooit halen, haha! Laat ze voorlopig maar hutten bouwen ;-).

Play-in Utrecht
Vroeger