Soms moet je alles gewoon even laten.. liggen, hangen, vallen, dumpen, vergeten. Nou ja, je begrijpt me wel. Je moet even je focus zetten op wat op dat moment echt belangrijk is, wat er op dat moment toe doet. De rest komt later. 

Zo gaat het hier ook regelmatig, met van alles. Wanneer ik onze kids alleen heb (dinsdag en vrijdag) dan ziet het huis eruit alsof er een bom is ontploft. Gelukkig is het enigszins afhankelijk van het feit of het wel of geen weer is om buiten te zijn. Er ligt dan in huis wat minder speelgoed om over te struikelen (dat heeft zich naar buiten verplaatst). Maar niettemin staat het aanrecht wel vol met vuile vaat en halve broodjes. En ligt de keukentafel bezaaid met billendoekjes, een half glas drinken, kleurboeken en daartussen nog ergens de laptop zodat ik hier en daar een woordje kan tikken. 

Ik vind het namelijk belangrijker dat we van het zonnetje kunnen genieten als deze even een uurtje tevoorschijn komt. We gaan tussen de buien door (telefoon in de aanslag met buienradar) even een wandeling maken. Mijn dochter en ik zijn allebei buitenmensen, we worden gek als we de hele dag binnen moeten zitten. Dus als het kan dan gaan we naar buiten. Rennen en vliegen (letterlijk voor haar dan) in de tuin of wandelen langs de kinderboerderij of naar de speeltuin. En als we dan verplicht door het slechte weer toch binnen moeten blijven, dan speel ik liever met de kids dan dat ik de vaat of de was doe. Ik ben gewoon een groot kind, heerlijk vind ik het! 

De boel de boel

Hetzelfde geldt voor mijn projectjes. Als ik bestellingen heb, dan wordt alles aan de kant geschoven en werk ik als een tierelier. Op zo'n dag komt ons avondeten uit de vriezer en eindig ik racend naar de gastouder omdat ik de tijd ben vergeten. Ik vergeet mezelf, ik vergeet te lunchen of een kopje thee te nemen. Mijn focus ligt maar op één ding: de Cosy Hoody of Heatbead op tijd afkrijgen zodat ie op de post kan.

Bloggen en eten koken tegelijkertijd gaat ook niet. Dit heb ik vorige week (helaas) ontdekt. Als ik eenmaal in die flow zit, dan ligt mijn focus maar op één ding: schrijven. Dan ga ik los... de aardappelen kwamen er minder goed vanaf die dag. Laten we zeggen dat ik maar een paar nieuwe heb geschild nadat ik klaar was met bloggen ;-P. 

Dat focussen werkt alleen niet altijd. Meestal wanneer de 'moetjes' aan bod komen ontstaat er een focus-probleem. Een tijdje terug heb ik in de avonduren een training Basiskennis Marketing gedaan. Ik was zwanger van de tweede en moest en zou dat diploma halen vóórdat ik uitgerekend was. Maar de discipline en vooral de focus was soms ver te zoeken. Saaie stof doorlezen is niet mijn ding. Doe mij maar de toepasbare en uitvoerende onderdelen. Opdrachtjes doen vond ik dus wel leuk (dat kon helaas niet zonder die saaie stof te lezen). Gelukkig heb ik het diploma gehaald. Dat zou echter niet gelukt zijn met die stok achter de deur en een paar schoppen onder mijn achterste. 

Ja hoor, de was wordt hier heus wel gedaan. Af en toe moet ik een achterstallige berg wegwerken. Maar dat soort dingen doe ik dan op de dagen dat mijn dochter bij de gastouder is en de kleine slaapt. En ook het ander noodzakelijk kwaad zoals stofzuigen, dweilen, schrobben van de badkamer, ramen wassen (dat laatste niet zo vaak). Stilzitten kan ik niet, vraag mijn man maar, die word er soms gek van. Wat dat betreft zijn we echt elkaars tegenpolen. 

Afgelopen zondag was ook zo'n heerlijke dag. Zie bovenstaande foto van ons aanrecht... Aangezien ik die nacht 4x mijn bed uit was geweest voor onze kleine man mocht ik uitslapen. Heerlijk tot een uur of tien pitten. Dat betekent dan wel dat we ons zondagse ontbijt wat later hebben.. waardoor onze Skype sessie met de schoonouders in Australië weer verlaat werd. Dus om wat tijd in te halen... laten we de boel maar de boel. Eerst Skypen, dan de rest. Speaking of niet stil kunnen zitten: ik loop tijdens de chat de hele tijd heen en weer tussen kind en bank met kopje koffie terwijl mijn man heerlijk relaxed op de bank zit te kleppen. Ik puzzel, stop de pop in bed, haal speelgoed uit de kast.... al snel zijn we anderhalf uur verder en zeggen we welterusten en nemen afscheid. 

En dan springen we uit de startblokken. Dochterlief moet een broodje en dan nodig op bed (voordat opa en oma komen en ze helemaal niet meer wil). De jongste wordt net wakker en moet van boven worden gehaald. Dan is er nog die bende op het aanrecht en oh ja, we moeten ook beide nog douchen. Focus dus! Uiteraard liep het gesmeerd en zaten we beide gedoucht en al met de jongste in de box, de oudste op bed en een schone keuken op de bank 10 minuten voordat mijn ouders arriveerden. Vervolgens begint het riedeltje opnieuw. Langzaam verzamelt de afwas zich weer op het aanrecht. Ach, als het maar gezellig is! 

Vanochtend, 1 oktober, de jongste gaat ook voor het eerst naar de gastouder. En ik zou mee om wat tekst en uitleg te geven. Oh ja, dan moet ik ook aangekleed zijn en met een fatsoenlijk kapsel de deur uit. Met een kwartiertje vertraging liepen we uiteindelijk de deur uit. Goh zegt mijn man grappend, wat zal het huis straks schoon zijn nu je zoveel tijd over hebt..  Thanks dear, maar in mijn hoofd heb ik mijn focus voor deze week al gepland ;-).