Ik herinner het me nog als de dag van gisteren. Mijn man en ik gingen een weekendje weg, naar Luxemburg. Heerlijk even de hectiek van werk ontvluchten en de frisse berglucht opsnuiven. Dit weekend werd vooral getekend door het feit dat we hier ontdekten dat ik zwanger was van ons eerste kindje. We hadden allebei tranen in onze ogen, we worden papa en mama!! We namen toch maar even het zekere voor het onzekere en kochten nog een zwangerschapstest. Ook deze gaf echt een streepje in het hartje weer. Het is echt waar! Wat was dat een heerlijk weekend. En dan gaat de tijd al zo snel.. voor ik het wist was ik 20 weken zwanger en zaten we met beide opa's en oma's in spe bij de ecoscopiste. Vol verwachting zaten we te turen naar dat scherm, wordt het een jongen of een meisje? Waar de echoscopiste verwachtte dat wij meteen met onze röntgenogen zelf konden zien wat het geslacht was, zaten wij een beetje sullig naar het scherm te turen. Pas na vele aanwijzingen en op de kop kijken zagen we het: het wordt een meisje! Ik viel even van mijn blauwe wolk af, ik was namelijk al 20 weken in de veronderstelling dan het een jongen zou worden. Maar ik landde gelukkig op de roze wolk, ook een meisje maakt me supergelukkig.
Muur sticker kleine meisje
In de zomer gingen de blikken verf open. Alle meubels kregen een vers likje verf. Alles in de kleuren wit en geel. Misschien wat neutraal voor een meisje, maar mocht er later nog een zoon komen (goed gegokt :-P) dan hoeven we niet nog een keer. De kamer kreeg een een coole muursticker waar ik met bloed, zweet en tranen aan heb gewerkt. Enigszins onhandig met een redelijke buik op je knieën, 3 uur lang. Maar het resultaat mocht er zijn. Tussen alle hectiek op het werk kon ik toch mijn rustmomenten vinden. En toen eenmaal de verlofperiode aanbrak ging het weer vliegensvlug voorbij. Onze dochter werd twee weken te vroeg geboren, ik zat dus net 2 weken thuis te nestelen. Na een zware bevalling was ons meisje daar dan. En dan is in één klap je leven anders en je kunt je ook niet meer voorstellen wat het was. Alles draait om ons kleine prinsesje. Borstvoeden tijdens het eten? Ach, je krijgt er handigheid in. Eten koken met een kind over je schouder.. je staat versteld wat je met één hand kan doen.
En maar foto's maken. De ene dag 10, de andere dag 20. Alles is zo mooi! Die mooie outfit, dat lachje, het eerste hapje, enzovoort. Van haar eerste jaar heb ik een foto album gemaakt. Hierin heb ik alle mijlpalen vastgelegd. En omdat ik geen keuze kon maken tussen foto's is het een aardig prijzig album geworden. Mijn man gaf al aan dat ik dit toch niet ieder jaar ging doen? Ok, hint begrepen schat. En wat bleek, daar had ik toch geen tijd voor. We hebben wel ook professionele foto's laten maken. Ik moest weliswaar op mijn kop gaan staan om mijn meisje te laten lachen, haalde alles uit de kast. Het resultaat is super. Beide opa's en oma's hebben ook een mooie foto onder de kerstboom gekregen het afgelopen jaar. Inmiddels is dit meisje al weer 2 jaar en in oktober wordt ze 3! Honderden foto's en video's verder en een bomvolle telefoon die om de haverklap vastloopt en nog steeds ben ik iedere dag snaphappy met de camera. Ooit ga ik een fotoalbum maken.. wanneer ik tijd heb. Tot die tijd koop ik maar steeds een grotere sd kaart. En als ik terugdenk aan het moment van het eerste woordje en dat vergelijk met de korte zinnen die ze nu al maakt. Ze kletst je de oren van het hoofd, al dan niet in verstaanbaar Nederlands. Dit geldt ook voor de poppen en teddyberen overigens. Zucht... ons kleine meisje wordt te snel groot.
Ons kleine meisje